DIRECTOR PRESS STATEMENT

2nd Nov 2017

Growing up in suburban London, Born to a Greek father and an English mother, I have spent the last five years forging links with my father’s country. I learnt the language, travelled the different regions, formed friendships, all in order to understand the other half of my culture, the Greek half. The question around identity, the search for it and sometimes reconciliation with it, are essential themes for so many today especially from my generation. 

Through my travels in Greece I started to learn about the rich and complex history of the Balkans and the inseparable links between Greece and Albania A mild reticence and sometimes blatant racism towards those of Albanian heritage struck me. Growing up I had taken it as something normal within my Greek family. When I met Nikos I saw so much of myself in him. I wanted to tell his story of immigration, displacement and struggle with identity, an everyday story of so many in Greece and other parts of Europe. Through his eyes, we travel through his childhood and his family’s intimate moments, within a background of war and political and socio-economic changes. The intimacy and normalcy of his journey and current struggles, humanizes the untold stories of so many immigrants and their children. Children who are growing up in countries that too often don’t accept them, even when they have never known any other home.

Μεγαλώνοντας στα προάστια του Λονδίνου, παιδί ενός Έλληνα πατέρα και μιας Αγγλίδας μητέρας, έχω περάσει τα τελευταία πέντε χρόνια σφυρηλατώντας δεσμούς με τη χώρα του πατέρα μου. Έμαθα τη γλώσσα, ταξίδεψα σε διάφορες περιοχές, σχημάτισα φιλίες, όλα για να καταλάβω το άλλο κομμάτι της κουλτούρας μου, το ελληνικό κομμάτι. Η ερώτηση γύρω από την ταυτότητα, την αναζήτηση για αυτήν και μερικές φορές τη συμφιλίωση με αυτήν, είναι ουσιαστικά θέματα για τόσους πολλούς σήμερα, ειδικά στη γενιά μου.

Μέσα από τα ταξίδια μου στην Ελλάδα άρχισα να μαθαίνω για την πλούσια και σύνθετη ιστορία των Βαλκανίων καθώς και για τους αδιάσπαστους δεσμούς μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας. Παρ’ όλ’ αυτά με συγκλόνισε η ήπια επιφυλακτικότητα, αλλά και μερικές φορές ο κραυγαλέος ρατσισμός απέναντι σε εκείνους της αλβανικής κληρονομιάς. Μεγαλώνοντας το είχα πάρει ως κάτι φυσιολογικό στην ελληνική οικογένειά μου. 

Όταν γνώρισα τον Νίκο, είδα τον ίδιο τον εαυτό μου σε αυτόν. Ήθελα να πω την ιστορία του για τη μετανάστευση, τον εκτοπισμό και τον αγώνα με την ταυτότητά του, μια καθημερινή ιστορία τόσο πολλών στην Ελλάδα, αλλά και γενικά στην Ευρώπη. 

Μέσα από τα μάτια του, ταξιδεύουμε στην παιδική του ηλικία και τις οικείες στιγμές της οικογένειάς του, μέσα σε ένα πλαίσιο πολέμου και πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικών αλλαγών. Η οικειότητα και η κανονικότητα του ταξιδιού του και οι τρέχοντες αγώνες, εξανθρωπίζουν τις ανείπωτες ιστορίες χιλιάδων μεταναστών και των παιδιών τους. Των παιδιών που μεγαλώνουν σε χώρες που συχνά δεν τους δέχονται, ακόμα και όταν δεν έχουν γνωρίσει ποτέ άλλο σπίτι.